Op 12 mei barstte het internationale filmfestival van Cannes weer los. Duizenden cineasten en cinefielen van over de gehele wereld verzamelden zich op de Croisette om een glansrijke carrière in de filmindustrie een kickstart te geven, dan wel een glimp op te vangen van het spektakel aan de Mediterranée. Ook de redactie van de Amsterdamse Balie Bulletin was aanwezig om verslag te doen van de premières, de rode loper en van het raakvlak van de filmindustrie met de advocatuur.

Tekst: Sebastian Blom

Met een accreditatie stevig in de hand gedrukt, betrad ik op de eerste dag van het festival de welbekende Marches van het Palais des Festivals in Cannes voor de openingsfilm La Vénus Électrique; een Franse historische komedie van regisseur Pierre Salvadori over een circusartiest die tegen een vermogende rouwende kunstenaar voordoet dat zij kan communiceren met zijn recent overleden echtgenote, om zo geld van hem af te troggelen. De film neemt vele onverwachte wendingen en het publiek in de zaal schaterde af en toe luidkeels van het lachen, dus al met al een geslaagde opening.

Naast de verwachte filmstudenten, recensenten en influencers in de rij voor de filmvertoningen, ontmoette ik een persoon met een wel heel toepasselijk beroep voor dit artikel: een filmrechtadvocaat uit Londen.

Een filmrechtadvocaat werkt in zijn praktijk op het snijvlak van auteurs-, contracten-, financierings-, arbeids- en privacyrecht. Als spil in het productieproces structureert de advocaat de bewijsketen van rechten en stelt hij overeenkomsten op voor schrijvers, regisseurs, cast en crew. Hierbij vormt in Nederland de rechtenoverdracht conform artikel 45d Auteurswet het uitgangspunt.

Daarnaast adviseert de advocaat over financieringsconstructies en coproductieovereenkomsten. Ter risicobeperking beoordeelt de raadsman scenario’s op inbreukrisico’s, zoals merk- en portretrecht. Dit alles ten behoeve van de beroepsaansprakelijkheidsverzekering. Ook begeleidt de advocaat het afsluiten van afbouwgaranties en anticipeert hij op uitdagingen rondom AI-gebruik en deepfakes, en treedt hij op bij exploitatieconflicten.

Na deze interessante uitleg, ging de volgende première van start, en wel de langverwachte release van Fatherland van de Poolse regisseur Pawel Pawlikowski. In de film spelen Sandra Hüller en Hanns Zischler de rollen van Erika en Thomas Mann, die tijdens de Koude Oorlog een reis door een verdeeld Duitsland maken. De film stelt één vraag centraal: waar hoor je thuis als jouw thuisland is verwoest en volledig onherkenbaar is geworden? De krachtige film liet het geroerde publiek uitbarsten in een daverend applaus; iets waar Cannes berucht om is, met staande ovaties die tot wel twintig minuten kunnen duren.

De oplettende gast merkte in het programma van het festival een duidelijke afwezigheid op ten aanzien van vorige edities: Hollywood staat zichtbaar minder in de spotlights. Geen van de felbegeerde prijzen tijdens de Palmarès-ceremonie van 23 mei jl. werd dan ook uitgereikt aan een Amerikaanse productie. In plaats daarvan ging de Roemeense regisseur Cristian Mungiu met zijn film Fjord er voor de tweede keer in zijn carrière (!) met de felbegeerde Palme d’Or van door. In de film spelen Sebastian Stan en Renate Reinsve een Roemeens-Noors stel dat in de schijnwerpers komt te staan nadat ze zich hebben gevestigd in de afgelegen geboorteplaats van Reinsves personage in Noorwegen.

Het strand van Cannes.